Ήθελα καιρό τώρα να γράψω για αυτό το θέμα, διότι είναι κάτι που, ακόμη και αν δεν το συζητάμε με την παρέα μας, σίγουρα το σκεφτόμαστε λίγο μόνοι μας. Μια φορά ήμουν με τις κολλητές μου και συζητούσαμε πως έχουμε χάσει την παιδική ανεμελιά· όλη η μέρα μας είναι γεμάτη άγχος και υποχρεώσεις. Βέβαια, έχουμε τις στιγμές μας. Υπάρχουν φορές που, όπως λέμε εμείς, «μας πιάνει μαλάκυνση» και κάνουμε σαν παιδάκια, αλλά γελάμε με την ψυχή μας. Οπότε σήμερα λέω να μας πάω ένα ταξίδι στην ανεμελιά που είχαμε ως παιδιά.

Όταν ήμασταν πολύ μικρά, μέχρι και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, συνήθως η μέρα κυλούσε ως εξής: σχολείο, ατελείωτο παιχνίδι, φαγητό και ύπνος. Το Σαββατοκύριακο παίζαμε στο πάρκο με φίλους. Μεγαλώνοντας, το διάβασμα άρχισε να κάνει την εμφάνισή του σιγά σιγά, στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού έως και το γυμνάσιο. Συνήθως η μέρα μας κυλούσε κάπως έτσι: σχολείο, φροντιστήριο, φαγητό, κάποια δραστηριότητα, διάβασμα και ύπνος.

Στο λύκειο τα πράγματα αλλάζουν. Σε τρία χρόνια θα βγεις ένας ενήλικας στην κοινωνία, ένας υπεύθυνος και συνειδητοποιημένος ενήλικας που ξέρει τι θέλει στη ζωή του. Αυτά ακούστηκαν πολλά για ένα δεκαεξάχρονο; Δεν θα το θίξω αυτό τώρα, ας επιστρέψω όμως στο θέμα μου. Η μέρα μας στο λύκειο είχε ως εξής: σχολείο, μεσημεριανό, φροντιστήριο, διάβασμα και ύπνος – όσο ύπνο παίρνει ένα παιδί στην τρίτη λυκείου…

Έρχομαι εγώ τώρα ως δικηγόρος του διαβόλου: πού πήγε το παιχνίδι ξαφνικά; Χάθηκε από τη μέρα μας; Σε αυτό το σημείο θέλω να δώσω μια εξήγηση. Με τη λέξη «παιχνίδι» δεν εννοώ μόνο την κλασική έννοια – κυνηγητό, κρυφτό, παιχνίδια ρόλων και πολλά άλλα που παίζαμε στο δημοτικό. Αναφέρομαι και σε βραδιές με επιτραπέζια, όπου τα γέλια μας ακούγονταν μέχρι το διπλανό σπίτι· όταν παίζαμε στην αυλή ή στον δρόμο και δεν μας ένοιαζε καθόλου ποιος μας έβλεπε, ποιος μας έκρινε και ποιος γελούσε μαζί μας.

Θυμάμαι συγκεκριμένα στο δημοτικό, ήμουν με μια παρέα κοριτσιών στην αυλή μιας φίλης και παίζαμε Winx. Έβλεπες τέσσερα πιτσιρίκια να τρέχουν πέρα δώθε σε μια τεράστια αυλή, παριστάνοντας τις νεράιδες. Μπορεί να παίζαμε και τέσσερις ώρες μέχρι κάποιος να μας μαζέψει… Με βάση αυτήν την ανάμνηση, πάμε μια γρήγορη αναδρομή στο κοντινό παρελθόν: περασμένες δώδεκα, η παρέα μας είναι πάλι μαζί για ακόμη λίγες ώρες και παίζουμε σκιτσογράφιες με ποτό στην άκρη. Το γέλιο και οι φωνές από εκείνο το βράδυ μένουν αξέχαστα – απλά περνούσαμε καλά.

Μια άλλη φορά που πήγαμε πρώτη φορά για paintball, παίξαμε σαν να μην υπάρχει αύριο, χωρίς να μας νοιάζει τίποτα, χωρίς να έχουμε έγνοιες για την άλλη μέρα.

Πού πήγαν αυτές οι μέρες που το παιχνίδι ήταν η κύρια ασχολία μας, που δεν είχαμε ευθύνες, φόβους και άγχος; Όλα αυτά κάνουν την εμφάνισή τους στην ενήλικη ζωή, έτσι δεν είναι; Συμβουλή μου: κάποιες φορές χρειάζεται να γινόμαστε παιδιά, να παίξουμε με όποια έννοια το καταλαβαίνει κανείς. Αυτό μπορεί να είναι ένα επιτραπέζιο με φίλους, ένας μαραθώνιος με ταινίες και σνακ, μια βόλτα στο πάρκο, μουσική και χορός μέχρι να ξεπατωθούμε, ακόμη και μια έξοδος όπου δεν θα σκεφτούμε τα άγχη και τις ευθύνες.

Γιατί κάποιες φορές είναι ωραίο να νιώθουμε πάλι παιδιά για λίγο.