Μέχρι πότε θα φοβόμαστε;

Μέχρι πότε θα φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε στον δρόμο; Μέχρι πότε θα νιώθουμε απειλή; Μέχρι πότε θα σκέφτομαι αν το αρσενικό με το οποίο θα μπω σε σχέση έχει τη δύναμη να με βλάψει; Ξέρω, αυτά συμβαίνουν από πάντα… αλλά δεν ακούγονταν έτσι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία έχει αλλάξει. Η δεκαετία του ’50 έχει παρέλθει, έτσι δεν είναι; Τώρα έχουμε 2024. Μήπως θα έπρεπε να σεβόμαστε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας και να μη βλέπουμε τρόπους να τον βλάψουμε αν κάτι δεν μας αρέσει ή αν διαφωνούμε με αυτό, και πόσο μάλλον να ερχόμαστε σε αποδοχή με μια απόφασή του;

Η ερώτησή μου είναι: μέχρι πότε; Μέχρι πότε θα γίνεται αυτό; Μέχρι πότε ο άντρας θα έχει το πάνω χέρι, τη δύναμη να σκοτώνει μια γυναίκα, να βάζει τέλος σε μια ιστορία; Μέχρι πότε θα φοβόμαστε; Πότε θα νιώσουμε ασφάλεια;

Οι δικαιολογίες που λένε για τον λόγο που αφαίρεσαν μια ζωή είναι οι εξής:
«Τη σκότωσα γιατί την αγαπούσα, τη σκότωσα γιατί ζήλευα, τη σκότωσα γιατί πίστευα ότι θα φύγει από το σπίτι, τη σκότωσα γιατί τόλμησε να πιστέψει ότι αξίζει περισσότερα, τη σκότωσα γιατί κάποιος γείτονας έκανε καταγγελία για ενδοοικογενειακή βία, τη σκότωσα γιατί με κοίταξε περίεργα, τη σκότωσα γιατί το μωρό ούρλιαζε και δεν μπορούσα να το κάνω να σταματήσει, τη σκότωσα γιατί ήμουν θυμωμένος μαζί της, τη σκότωσα γιατί μιλούσε με άλλους άντρες, τη σκότωσα γιατί επικοινώνησε με την οικογένειά της, τη σκότωσα γιατί ζήτησε διαζύγιο, τη σκότωσα για τα κληρονομικά, τη σκότωσα γιατί αρνήθηκε να έρθει σε επαφή μαζί μου, τη σκότωσα γιατί μου είπε όχι».

Πολλές φορές ακούγονται και δικαιολογίες από άλλους, με σκοπό να προστατέψουν τον θύτη: «τη σκότωσε εν βρασμώ ψυχής», «δεν ήξερε τι έκανε», «κάλεσε αμέσως την αστυνομία», «παραδόθηκε γιατί κατάλαβε τι έκανε», «έχει παιδιά, έχει οικογένεια, έχει καριέρα». Ωραία όλα αυτά, αλλά η γυναίκα που κόπηκε το νήμα της ζωής της σε μια στιγμή είχε μια ζωή, έχτιζε τη ζωή της, αλλά πολλές φορές δεν πρόλαβε να κάνει αυτά που ήθελε.

Πρέπει κάπως να απαλλάξουμε τον άλλον από τις ευθύνες του; Για μένα, οποιαδήποτε από τις παραπάνω δικαιολογίες τις ακούω ως ανοησίες, στην προσπάθεια να σώσουν τον εαυτό τους. Από τι, ρωτάτε εσείς; Ε, από το σύστημα δικαιοσύνης και την ποινή φυλάκισης. Τι, όχι; Α, ναι, στην Ελλάδα ζω. Το σύστημα δικαιοσύνης τις περισσότερες φορές είναι για τα σκουπίδια, ειδικά αν ο θύτης έχει χρήματα, είναι πολιτικός, είναι διάσημος, αν το θύμα είναι γυναίκα ντυμένη με συγκεκριμένο τρόπο, με έναν τίτλο που «δεν αξίζει την προσοχή μας», αν είναι μετανάστρια και αν δεν έχει χρήματα.

Η αστυνομία; Το μέρος που θα πάμε για να προστατευτούμε από οποιονδήποτε κίνδυνο, οι άνθρωποι που έχουν εκπαιδευτεί για να χειρίζονται καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας… Υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε ακόμα πού αναφέρομαι; Δεν νομίζω. Φυσικά, στη δολοφονία της Κυριακής, που δολοφονήθηκε έξω από το αστυνομικό τμήμα, μπροστά στα μάτια αστυνομικού υπηρεσίας, μπροστά στο φυλάκιο, γιατί ένας αστυνομικός της είπε ότι «το περιπολικό δεν είναι ταξί», ενώ όταν βγήκε για να πάρει «πραγματικό ταξί»… δολοφονήθηκε άγρια από τον σύντροφό της.

Καθημερινά ακούς δικαιολογίες για το πώς μια ιστορία κατέληξε να έχει τον τίτλο «γυναικοκτονία»:
«δεν έκανε καταγγελία» – ΕΚΑΝΕ,
«δεν έκανε περιοριστικά μέτρα» – ΕΚΑΝΕ,
«δεν έφυγε από το σπίτι, το ανεχόταν» – ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ, ΦΟΒΟΤΑΝ.

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Καμία δικαιολογία από αυτές δεν μπορεί να έχει τόση αξία ώστε να έχεις το δικαίωμα να βάλεις τέλος σε μια ιστορία… ΚΑΜΙΑ.

Είναι γυναικοκτονία – αυτός είναι ο όρος της.

Πες το όνομά της. Καμία δεν είναι μόνη.